از حدیث:«تنعموا بعبادتی فی الدنیا فإنکم تتنعمون بها فی الآخرة»، در دنیا به عبادت من متنعم شوید، زیرا در آخرت به همان متنعم خواهید بود.بر می آید که، عبادات قابلیت تنعم را دارند! ولی ما عبادات را به گونه ای به جا می آوریم که گویا شلاق بالای سر ماست، گویا داروی تلخی را از روی ناچاری می خوریم. آیت الله بهجت(ره)

الناس نیام فإذا ماتوا انتبهوا : مردم در حال خوابند، موقعی که چشم از این دنیا بستند بیدار خواهند شد. آنان که از زنجیر گرانبار خود طبیعی رهایی می یابند، در معرض تشعشعات دل قرار می گیرند و سایه وجود خود را از خود حقیقیشان تشخیص می دهند. در راه اعلای کلمه حق، انسانهای بی شماری دست از سایه وجود خود شستند و کالبد مادی را وداع گفتند و روح انسانی خود را به پرتو انوار الهی عرضه نمودند. برای بشریت یک مسئله اساسی مطرح است و بقیه کارها و شئونش در درجه بعدی قرار گرفته است. این مسئله عبارت است از تشخیص سایه وجود از اصل وجود که اکثریت نفوس انسانی را ناتوان ساخته،

سکینه، آرامشی است که خداوند به فضل خود، به دل دوستان فرو فرستد و آزادی و آرامی دلها را در دو چیز نهد: یکی در خدمت و دیگری در یقین. آرامش در خدمت به سه چیز است: عمل به احکام شرع، تا به اندک توانگر شود. اعتماد به اصل دین، تا از وسوسه شیطان در امان باشد. خلق را در کار دین فراموش کند، تا از ریا آزاد گردد. آرامش در یقین دل نیز به سه چیز است: به قسمت روزی راضی باشد، تا از سنگینی بار بیاساید. سود و زیان را از یک جا ببیند، تا از بیم فارغ گردد. امور خود را به خدا واگذار کند، تا از علاقه ها رهایی یابد. نشانه رسیدن کسی به سکینه و آرامش، این است که آدمی بخشنده و بخشاینده گ